Eruit klimmen

Ik vermoed dat iedereen wel periodes kent waar je 'Het' kwijt bent; een periode waarin je last hebt van jezelf, je tegenstrijdige geest, je gekwetstheid, je oververmoeidheid. Zo'n periode kan soms zo lang duren dat de wanhoop toestaat. Wanneer je het aangaat met jezelf, merk je dat ook hier weer een nieuw inzicht en een nieuwe levensimpuls in schuilgaat. Het dringt zich in je op via onlustgevoelens, via onrust, strijd en klachten in je lichaam. Meestal zijn het je directe relaties die je zo uit je comfortzone weghalen. Vriendschap en liefde schudden je wakker en spiegelen je heel precies in hoeverre je nog af staat van liefde. Het sjoemelen, zwijgen, vermijden van contact en jezelf beter voordoen lijkt extra op te vallen in je relaties. Die nodigen je uit tot echtheid, nabijheid en waarheid. Wanneer je relaties in dienst staan van het wederzijds aangaan van bewustzijn zullen de vermijdingspatronen duidelijk worden en word je uitgenodigd tot echtheid en het verzachten van je hart.

Annieke die in een scheiding zit verwoordt het zo:

         

In de stilte lost eindelijk de frustratie en de boosheid op waar ik deze zomer in heb vast gezeten. Ze komt als een diepe zucht van letterlijke verlichting in me. Alles stopt - alle boze woorden en gedachten die ik nog in me heb - ze zijn niets. Er is geen gelijk, er is geluk en dat ga ik zelf weer opduiken vanuit mijzelf. Alle gedoe rond relatie - wel of niet - laat los en ik geef me over. Wat een opluchting na alle strijd, gekwetstheid en pijn. Oké, ik ga deze les weer tot me nemen en mezelf weer in de juiste baan brengen, namelijk naar mijzelf toe. Nu ben ik gelukkig weer voelend en open en bereid om nog dieper in mezelf toe te staan wat echt is. Gek genoeg voel ik me nu vol liefde. Ik zie nu duidelijk voor me wat ik wil: zo wil ik zijn.

Annieke laat zien dat ze in de terugkeer naar zichzelf de liefde in haar hart weer kan voelen. Deze zelf-liefde kun je met of zonder relatie ervaren, het is de grondstof van het universum, het is wat je zelf bent. Deze universele liefde voelt aan als een zachte gouden mist die alles in zich opneemt en omhult met glans en levendigheid, overal in doordringend. Het terugvinden van je aandacht naar je stille binnenwereld is heel radicaal: letterlijk wortel je jezelf door bewust terug te keren in je eigen bestaansgrond. Wat een geluk!

Door: Lenne Gieles

LIFE; Wat levert het op zo'n leiderschapstraject?

- Leiders waar je op kunt bouwen. die een rots in de branding zijn, voor zowel hun team als voor de organisatie
- Leiders die zichtbaar durven zijn. Die naar voren komen en door het vuur gaan voor de doelen waar ze voor staan.
- Leiders die ook een stapje terug durven doen, om het geheel te kunnen zien en vooruit te kijken naar de toekomst.
- Leiders die luisteren en ruimte geven, zodat ook hun medewerkers op kunnen staan en zich ontwikkelen.

Maar bovenál: leiders die stáán in het oog van de storm. Die vanuit een stevig innerlijk anker in staat zijn om in de complexiteit van alle dag rust te brengen én beweging. Die knopen doorhakken en keuzes maken met oog voor het belang van ieder die betrokken is.


Door: Cornalien Stolker

De rijkdom in jezelf

“Die avond overleden ook alle vrouwen die nog ergens in haar hadden gezeten, als matroesjka-poppen uit Pauls Russische jeugd. Het ambitieuze blonde meisje uit het stoere pioniersplaatsje, en de jonge moeder, eindeloos oefenend met haar kinderen op de paardenspringbaan naast de grote blokhut in Ohio. De zelfstandige zakenvrouw uit New Yorks high society, Ansons gelukkige echtgenote op Long Island en de Amerikaanse prinses met haar treurige geschiedenis. En, daarna, de gravin met de Russische naam die een koninklijke peettante was geworden en haar eigen vorm van geluk in elkaar had geknutseld. “

                     Uit: De Amerikaanse prinses, Annejet van der Zijl (Querido 2015)

Diversiteit in onszelf. We schreven er al eerder over. Al die verschillende persoonlijkheden en persoontjes die we met ons meedragen. De stemmetjes die vanaf onze schouder commentaar leveren. De gedachten over wie je bent en wie je moet zijn. Over anderen, de verwachtingen, de normen, de ongeschreven regels die je stelt. Én de gedachten over wat niet kan, omdat het niet bij je hoort of niet voor jou is weggelegd. Ik denk dat we het allemaal wel herkennen.

In de training LIFE staat de diversiteit in jezelf centraal. Daar beginnen we mee. Drie dagen lang is het landschap van sub-personen in jezelf onderwerp van onderzoek. Blinde vlekken worden zichtbaar, vanzelfsprekendheden komen in een ander daglicht te staan. Er word je iets duidelijk over wat en wie allemaal een rol speelt in jezelf als je aan het werk bent, als het spannend wordt of als je beslissingen neemt. Je krijgt zicht op de tegengestelde krachten in jezelf, een deel van je dat geen ruimte krijgt of een gepassioneerde kant die onderbelicht is. Op de oordelen over jezelf en anderen die sneller dan het licht de blik kleuren waarmee je de wereld om je heen beziet.

Het landschap in kaart brengen. Zonder te oordelen kijken naar hoe het is. Er hoeft niets weg, anders of beter. Je kunt pas iets veranderen als je ziet of voelt hoe het nu is. Sterker nog, het gaat misschien wel niet over veranderen, maar veeleer over verschuiven. Wat als er niks ‘anders’ hoeft te worden, maar het veeleer gaat om iets te laten groeien of ruimte te geven? Of om iets dat eigenlijk hoort bij een oud verhaal en nu niet meer zo nodig of effectief is. Dat je het dan mag loslaten.

Feitelijk gaat het erom de rijkdom in jezelf te verkennen en erkennen zodanig dat je ermee kunt werken voor de taken die je hebt, de doelen die je jezelf stelt en de verlangens over leven en liefde die in je zijn. Daarmee vergroot je jouw effectiviteit als leider. En je veelkleurigheid als mens.

Door: Cornalien Stolker

Meer over LIFE

Leiderschap in turbulente tijden

Onlangs stelde iemand mij de vraag hoe je deskundigheid van leidinggevenden vergroot bij de grote transformaties van deze tijd. Zoals bijvoorbeeld in de zorg waar alles in een paar jaar tijd compleet anders is.

Natuurlijk is er niet zomaar een kort antwoord te geven op een dergelijke vraag, maar ik denk wel dat we voor een richting aan de slag moeten met de leiders zelf. Als alles sneller gaat en de wereld om je heen steeds complexer wordt en de druk vergroot, dan moet je vanuit een ankerpunt in jezelf je rug recht houden. Overzicht houden waardoor je nieuwe wegen kunt bewandelen. Leiders van nu hebben de touwtjes niet altijd in handen, maar moeten ook dealen met wat er van buiten op hen afkomt. Omgaan met onvermogen én toch leiderschap durven nemen.

Het gaat er wellicht om de situaties te kunnen doorzien. En dat begint bij jezelf. Jung zei het al: “wie naar buiten kijkt droomt, wie naar binnen kijkt wordt wakker”.  In onze training LIFE staat die weg naar binnen centraal. Om van daaruit opnieuw naar de gegeven situatie te kijken. We zorgen voor transparantie in de binnenwereld en dat biedt inzicht in hoe je handelt in de buitenwereld. Dit doen we door steeds te zoeken naar jouw ankerpunt. In een wereld die alsmaar sneller lijkt te draaien, zit de kracht niet in nóg harder hollen, maar in durven stilstaan in het oog van de storm.  Leiders die de moed hebben hun innerlijk krachtenveld onder de loep te leggen. De eigen talenten én het onvermogen en de kwetsbaarheid. Die naar binnen durven kijken om onder ogen te zien wat hen in de weg zit.

Het voordeel van zo’n ankerpunt is dat je vermogen om aanwezig te zijn groter wordt.  Want laten we wel wezen, dat heldere aanwezig zijn, 100% bij jezelf, 100% bij de anderen, 100% in de situatie, dat krijg je niet cadeau. Daar moet werk voor gedaan worden. Geen therapeutisch graven, dat is gelukkig niet nodig. Wel een onder ogen zien, doorleven en achter je laten van de ballast van je leven. Een integratie van denken, voelen en willen én het fysieke lichaam. Dat vraagt om een ander luisteren. 

We ontwikkelden daartoe de methode van het ‘direct ervaren’. Dat is snel en effectief, hebben we gemerkt. Het geeft ruimte. In het moment; zo’n flits van inzicht en helderheid geeft opluchting en een lekker gevoel. Maar het werkelijke rendement wordt merkbaar in de maanden erna, als de integratie op verschillende niveaus steeds opnieuw plaatsvindt. Indragen noemen we dat. Dan merk je stukje bij beetje wat het echt betekent om dat ankerpunt in jezelf te vinden, om even stil te staan (al is het maar een split second) en om nieuwe – tot dan toe ondenkbare – wegen te ontsluiten.

Door: Cornalien Stolker

Meer over LIFE

B A L A N S

Het bijzondere met zoiets als balans is dat je het er nooit over hoeft te hebben als je in balans bent. Dus dat je tegenwoordig overal en nergens het woord balans tegenkomt, geeft te denken. Wellicht is de balans op een heleboel terreinen ver te zoeken.

Er is altijd iets met tweezijdigheid als het over balans gaat. Balans tussen geven en nemen, balans tussen werk en privé, tussen inspanning en ontspanning. Zodra je teveel vast gaat zitten in één van die polen ontstaat er disbalans. Ik merkte dat het afgelopen najaar toen ik zoveel klussen tegelijk deed dat de balans tussen inspanning en ontspanning zoek raakte. Voortdurend licht geagiteerd, een wijntje nodig om te ontspannen (in elk geval is dat wat ik dan ga denken), slecht slapen, kinderen die klaagden dat ik niet luister, afspraken vergeten en op een gegeven moment was de lol er gewoon af. Voor het eerst in mijn leven had ik geen zin meer om te gaan werken. En dan ben je er niet met een dagje sauna.

Of het nou de inspanning is of de ontspanning, zodra je vastzit in één van die polen, stagneert er iets. Energie ontstaat in de beweging tussen plus en min, in de wisselwerking tussen die twee. Zolang geven en nemen, binnen en buiten, inspanning en ontspanning elkaar steeds maar afwisselen is er balans. Dáár ontstaat beweging, vernieuwing, verandering. In onze workshop balans zoomen we persoonlijk in op een aantal polariteiten zodat deelnemers voor zichzelf kunnen ervaren wat er is doorgeschoten en wat er mist. In tegenstelling tot wat we soms denken hoeft er uiteindelijk meestal niet eens zoveel te veranderen. Vaak mag er van het één iets minder en van het andere iets bij; van óf / óf naar én / én. Het gaat er eigenlijk steeds om dat je beide polen kunt toelaten in je leven, voorbij het oordeel of het taboe. Dan helpt het al als je jezelf een moment in het midden kunt ervaren, van waaruit je beide polen kunt waarnemen. Dat zet ze meteen in een ander perspectief.

Alleen de weg naar herstel van het evenwicht vraagt nog wel eens om meer. Wat extra’s aan de andere kant voordat je weer in het midden kunt gaan bewegen. Voor mijzelf was een paar rustige weken én een flinke griep uiteindelijk nodig om weer in evenwicht te komen. Nu kan ik weer genieten van allebei; flink aan de bak, maar óók naar buiten en een boek lezen. Wat het me opgeleverd heeft is het besef dat ik er steeds voor moet waken dat er afwisseling is. Niet alleen in inspanning en ontspanning, maar in alle gebieden van mijn leven. Dán is er balans.

Door: Cornalien Stolker