Als de schoen niet meer past…

Vandaag nam ik afscheid van een groep bijzondere lieve vrouwen waarmee ik de afgelopen zeven jaar heb samengewerkt. Ik nam afscheid van mijn bedrijf; een goedlopend integer bedrijf waar ik hard voor heb gewerkt, mijn ziel en zaligheid in heb gestopt, wat me financiële ruimte en voldoening als zelfstandig ondernemer heeft gegeven, maar ook een bedrijf dat me een hoop stress en energie heeft gekost.

Ik voelde me al lang niet meer op mijn plek in dit bedrijf. Eigenlijk begon ik na mijn eerste zwangerschap te merken dat het me meer moeite kostte dan dat het voedde en blij maakte. Ik werkte hard en veel en bevond me steeds vaker op dat randje van burn-out. Ik kan veel hebben, dat wel, maar de voortdurende ervaring van spanning en stress maakte dat ik de balans kwijt was. De balans tussen wat het oplevert en wat ik erin stop. Dat had veel te maken met mijn eigen houding ten opzichte van dit werk. Ik voelde me vaak te verantwoordelijk, deed meer dan nodig was en reisde vaker naar de zaak dan van me gevraagd werd.

De keuze om te stoppen had ik al honderd keer gemaakt, maar het iedere keer niet uitgevoerd. Ik was gehecht geraakt aan wat ik had opgebouwd. En met elk voornemen om te stoppen onttrok ik mijzelf nog meer aan het bedrijf en aan de voldoening die het gaf. Ik wilde niet meer.

De wil is een krachtig iets. Iets niet willen is een sterk verzet tegen iets dat er is. Het geeft je een soort tunnelvisie en beklemming. Stagnatie. Iets willen is dan eigenlijk je verbinden met iets dat er nog niet is of je te verbinden met wat er is, maar waarmee je je nog niet verbonden had. Het begon pas weer te stromen toen ik me weer begon te verbinden met mijn passie en wat ik echt wil in het leven nu.

Een belangrijke stap en katalysator was het verdiepingsjaar van de opleiding EssentieCoaching®. Tijdens die opleiding voelde ik weer heel sterk hoe graag ik werk als coach en trainer. In verbinding met mijzelf en andere mensen. Werken op zijns-niveau. Een oude diepe wens om ook docent te worden voor deze waardevolle opleiding werd aangewakkerd en voor het einde van de opleiding werd ik uitgenodigd in het team als co-trainer.

Ik maakte ruimte om te luisteren naar het gefluister van mijn eigen behoeftes en verlangens. Ik begon te zoeken naar kopers voor mijn bedrijf. Ik voelde dat NU de tijd was gekomen om los te laten en in vertrouwen en openheid een nieuwe toekomst aan te gaan. Aan het einde van het jaar vond ik een integere passende partij om het bedrijf aan over te dragen. Iemand die met liefde en passie ondernam, zoals ik ooit was begonnen. Tegelijkertijd besloot ik om eindelijk mijn droom in vervulling te doen gaan door een Essentiereis naar Noord Thailand te organiseren twee maanden later. Binnen vier weken hadden zich 4 deelnemers aangemeld en op het laatste moment ging er nog een deelnemer mee.

Intussen kwam ik erachter dat ik zwanger was van mijn tweede kindje. Het tweede kindje waar ik lang naar had verlangd en dat nu mocht komen. Alles viel samen en tegelijk in een stroomversnelling te komen. Maar het voelde geen moment als teveel. Eerder als een natuurlijke gang van zaken waarbinnen ik me in mijn natuurlijke staat van zijn als rustpunt begaf.

De Essentiereis was als een initiatie en een belofte voor de toekomst. Hier heb ik mijn volledige potentie in een stil vertrouwen, diepe rust en weten kunnen ervaren. Dit is mijn pad. Een pad van steeds weer opnieuw mijn pad vinden tot ik het niet meer verlies. De afstemming met mijn Ziel met de Wil als belangrijke sleutel. Het pad van moeiteloosheid, want voor niets van mijn belevenissen van het afgelopen halve jaar heb ik moeite ervaren. Ik stopte met moeite doen en het kwam naar me toe. Zo heb ik het ervaren.

Wat heeft me al die jaren weerhouden heb ik mij afgevraagd... Dat waren de gedachten die ik opwierp en de controle die ik vast probeerde te houden. Onbewuste patronen waardoor ik schoenen aanhield die al lang niet meer pasten. Ik heb ze uitgedaan en loop nu een tijdje blootsvoets...

Door: Esther Landa

De angst om te voelen

Inmiddels is het alweer flink wat jaren geleden dat ik mij had ingeschreven voor de Opleiding EssentieCoaching die verdieping en verbreding aan mijn werk zou moeten bieden.

De eerste dag zat ik vol verwachting in de kring met pen en papier op schoot om alle informatie zo goed mogelijk tot mij te nemen en vast te houden. De trainer stelde een rondje voor waarbij je je naam in de groep vertelde maar ook wat je doel van de opleiding was en hoe het nu met je ging. Dat laatste bleek bij sommige deelnemers flink wat los te maken. Er werd nogal wat pijn gedeeld. Scheiding, kinderen niet mogen zien, baan kwijt, problemen met kinderen. Veel tranen. En de trainer vroeg telkens om even stil te staan bij de pijn. Om niet te herstellen maar bij het gevoel te blijven. Er ging een schok door me heen. Voelen! Bij de pijn blijven. Het zweet brak me uit. Mijn hart klopte in mijn keel. In mijn leven was wel het een en ander aan pijnlijke gebeurtenissen voorbij gekomen. Ik had erom gerouwd, het verdriet gevoeld en pijn doorstaan. Dat moest genoeg zijn. Wat er nog resteerde kon wat mij betreft blijven zitten in de hoop dat het vanzelf zou oplossen of verdampen.

Maar nu het erop leek dat ik weer terug moest naar mijn gevoel maakte een lichte paniek zich van mij meester. Angst dat ik mijn resterende emoties niet meer onder controle zou hebben, dat ik ze als een vulkaanuitbarsting uit zou spuwen en ik deze lavastroom voor een hele lange tijd niet meer zou kunnen stoppen. Dat men mij raar zou vinden. Of, misschien nog erger, een watje. Dat ik niet meer voor vol zou worden aangezien. Dat ik zou worden verguisd. Dat ik zou omvallen en niet meer overeind zou kunnen komen. Kortom, ik had het gevoel dat mijn leven nooit meer hetzelfde zou zijn en dat ik als een schlemielig kasplantje verder zou moeten. Maar er was geen weg terug. Hiervoor had ik mij opgegeven. Dit was kennelijk mijn pad.

Meeuwenveen in Havelte

En er was toch ook een lichtpuntje: bij de deelnemers die zich in vol vertrouwen hadden overgegeven aan hun pijnlijke gevoelens was te zien dat er rust en ruimte ontstond. Blijheid zelfs. Na zo'n sessie van 'direct ervaren' zoals het werd genoemd, was de transformatie voor iedereen duidelijk zichtbaar en voelbaar. Natuurlijk had ik het gevoel dat mijn emoties heftiger en intenser waren dan bij de andere deelnemers en dat het bij mij niet zo'n mooi resultaat zou hebben. Dus het heeft nog even geduurd voordat ik mijn pijn durfde te delen. Het hielp mij dat er niets hoefde. Dat er niet aan mij werd getrokken en geduwd om naar de pijn te gaan. Dat eenieder zijn grenzen werden gerespecteerd. En toen ik mij er beetje bij beetje aan durfde over te geven brak de hemel open. De pijn was kort en intens maar daarna viel er een enorme last van mijn schouders. Ik kreeg veel meer ruimte om echt te leven. Om echt te genieten. Geen kramp meer wanneer ik werd geraakt door iets wat mijn sluimerende emoties triggerde. En niemand vond mij raar. Er was zelfs nog meer verbinding, een beter contact.

Mijn leven is daarna nooit meer hetzelfde geweest. Maar ik ben niet kleiner geworden. Integendeel: ik voel mij sindsdien groter, krachtiger, energieker, steviger en ruimer. Nu kan ik echt zeggen dat ik Leef. Veel mensen blijken angst te hebben om te voelen. Uit eigen ervaring kan ik nu zeggen dat het de moeite waard is om even door die angst te breken. Echt, het is bij lange na niet zo erg als de angst je doet geloven. Het duurt maar even en daarna kun je voluit en vrij genieten van je leven. Doen!

Door: Hans Mollee

De werkelijkheid kent veel gelaagdheid.

Hier ben ik de laatste weken persoonlijk mee bezig geweest. De situatie in de wereld roept mij opnieuw wakker  voor de verschillende visies en gezichtspunten over wat er gaande is in onze wereld.

Ik moet bekennen dat ik maar een oppervlakkige kennis heb over de geschiedenis van na de tweede wereldoorlog. Voor een groot gedeelte ben ik er zelf bij geweest, maar ik heb niet echt vat op de machtsverhoudingen in onze wereld.  Dus lees ik de laatste tijd gretig alle berichtgevingen vanuit verschillende totaal tegenovergestelde kanten.

Ik heb deze winter ervaren hoe je zelf je celgeheugen kunt ontlasten en de oude beklemmende beelden in een ander licht gaat zien. Achteraf kan ik zien dat ik wat betreft macht en angst in een onbewuste tunnelvisie zat.  Ik ging met mijn kinderen op reis naar mijn geliefde Indonesië. De weken voor vertrek voelde ik dat mijn angst en ongerustheid steeds groter werden. Vertwijfeld vroeg ik me af waarom we in hemelsnaam in deze tijd zo’n reis gaan maken. Vliegen is niet meer vanzelfsprekend, een ramp is zo voltrokken. 

Op de dag van vertrek ging ik toch en kwam ik aan op Schiphol. Enorme aantallen mensen van allerlei nationaliteiten zijn op reis. Er wordt gelachen, mensen zijn relaxed, hebben er zin in en zo te zien zijn ze niet zo bang. Het was alsof mijn visie breder werd. Ik voelde vertrouwen en hoop, en een begin van creativiteit vol avontuur. Ik besefte plotsklaps dat ik in een tunnelvisie zat. Ik had mezelf totaal laten overheersen door mijn angst.

Zo ken ik ook in mijn leven een ondergrond van onveiligheid. En ja, ik heb er op allerlei manieren aan gewerkt in verschillende vormen van persoonlijke ontwikkeling. Ik wist inmiddels de onveiligheid als een gegeven in mijn leven te omvatten. Onveilig door een oorlogsverleden en mijn vluchtelingachtergrond vol overheersing en onderdrukking. De rest onveiligheid mag er zijn en ik heb ermee leren leven. Afgelopen maand kwam ik er achter dat dit natuurlijk ook gebaseerd was op zo’n tunnelvisie. Ik ging terug naar de stad waar ik geboren ben. Waar ik 10 jaar geleden ook was en waar ik, als ik daar rond liep, een ondergrond van angst voelde. Dit keer ging het echter anders. De avond dat we aan kwamen werden we door familie welkom geheten. Heel hartverwarmend. De dag daarna zou er een feest voor ons worden gehouden. Maar mijn lichaam dat al die angst zolang had bewaard in alle cellen, had er genoeg van. Ik werd ziek. Het leek alsof ik door een enorm loslaatproces ging. Het was meer dan een reizigersdiarree, voelde ik. Ik mocht, nu ook in mijn lichaam, de overheersing en de herinnering aan vroegere angst loslaten.

Een week later liep ik op het strand, waar mijn kindervoeten ook hebben gelopen. Ik was zo blij als een kind en voelde me vrij. Ik besefte dat ik contact had met de mensen waar ik bang voor was geweest. Ik lachte met ze, at met ze, praatte met ze. Ik liet ze toe in mijn leven. Door die verbinding verdween mijn af gescheidenheid en  mijn oude kijk op het leven daar. Mijn oude kijk van het bange meisje in mij. Ik was niet meer bang.

Mijn persoonlijke ervaringen doen me vragen stellen over onze wereld. Met alles wat er gebeurt heb ik te maken. Hoe draag ik bij aan het afbreken van de tunnelvisies in de wereld? Welke eenzijdige kijk heb ik ten aanzien van de wereld waarin wij leven? Door welke angst word ik bepaald?  Ik vraag me af in welk on-bewustzijn ik verkeer? Welke verantwoordelijkheid heb ik? Neem ik die of sluit ik bewust mijn ogen? Ik weet inmiddels dat de werkelijkheid veel gelaagdheid kent. Ik wil er zo graag voor open staan!

Door: May Ing Tan

www.essentiecoaching.nl
www.essentiecoachinginbedrijf.nl