STOPPEN MET DOORGAAN

Elke dag brengt het leven mij in situaties waar ik iets van kan leren. Zo kan ik de diversiteit in mijzelf, mijn innerlijke diamant steeds mooier slijpen en polijsten en kom ik dichter bij mezelf. Vandaag stond ik even stil bij het thema stoppen met doorgaan. Ik wil jullie daarin meenemen.

Soms zijn de levenslessen ongenadig hard. Ik keek terug op mijn leven en dacht aan het moment waarop mijn toen zestienjarige dochter door een ongeval om het leven kwam. Ik herinner me als de dag van gisteren de gigantische dreun die on-verdoofd lijf en geest deed schudden alsof ik midden in een aardbeving was beland.  Dit speelde zich in alle heftigheid binnenin mij af.

Rondom mij woedde een orkaan van wereldse activiteiten, van mensen die onderweg waren, productie maakten, hun diensten aanboden en met elkaar spraken alsof er niets aan de hand was. De sneltrein denderde gewoon door. Na een tijdje voelde ik wel dat -hoewel de orkaan nog hevig tierde- er in het oog van de orkaan ook stilte heerst. Hier voelde ik me weer aanwezig en voelde ik ook de aanwezigheid van mijn dochter.

Er kwam een dag dat ik weer aan het werk ging. Wat moet je anders? Maar de lol was eraf en hoewel ik altijd met cijfers had gewerkt kreeg ik ze nu maar steeds niet kloppend. Een soort acute dyscalculie leek het. Slechts met heel veel moeite kreeg ik het werk gedaan.

Tot ik besefte, in een moment van stilte, dat dit werk niet meer bij me paste. Ik was er klaar mee. Tijd voor iets anders. Zo ging ik de opleidingen doen voor coach en counselor en nu werk ik net als voorheen nog steeds met ondernemers maar dan zonder de cijfers. En ik heb mij nog nooit zo goed gevoeld in mijn werk. In dit stuk ben ik thuisgekomen bij mezelf.

Vandaag besef ik dat ik in de jaren erna geleerd heb om af en toe stil te staan bij wat er is. Hierdoor heb ik geleerd om af en toe zelf te stoppen en stil te staan bij wat er is. En dat helpt mij om in de stroom van het leven te blijven, ook als ik het even niet meer weet.

Het gebeurt vaak dat mensen een drastische ommekeer maken in hun leven na een heftige gebeurtenis. Wat ik heb geleerd is dat er geen heftige gebeurtenissen nodig zijn die je van buiten stoppen. Je kunt elke dag, ieder moment even stoppen met doorgaan. Even voelen bij jezelf of het goed is waar je mee bezig bent. Of het nog bij je past. Of je er nog blij mee bent.  Dit doe je door terug te gaan naar binnen, terug naar het ervaren van het moment.

Dit stoppen impliceert als vanzelf dat je weer de stilte ervaart. En stilte is een waarlijke bron van inzichten, van energie, van hulp bij het oplossen van problemen. In de stilte kom je in je kracht. En vooral: in de stilte kun je thuiskomen bij jezelf. Gun het jezelf en stop af en toe even met doorgaan.

Door: Hans Mollee

Je bent zo mooi anders; diversiteit in de wereld en in onszelf.

Aanwezig zijn en blijven in een wereld vol met verschillende normen en waarden valt soms niet mee. Je ervaart dagelijks talloze normen, die van jezelf en die van anderen met wie je leeft of samenwerkt. Je wilt er aan voldoen maar raakt door aanpassing je unieke aanwezigheid kwijt. Hoe kan je dit behouden?

Het antwoord is een voor mijn leven en werk belangrijke uitgangspunt van werken vanuit diversiteit. Hans Andreus heeft voor mij de kern geraakt in zijn gedicht “Je bent zo mooi anders”. Hij verwoordt daarmee de waardering voor de uniciteit van zichzelf en de ander en in elk levend wezen. Hij waardeert en geeft ruimte aan het verschillend zijn met de ander in plaats van er eigen normen op te leggen. Anders zijn is dan niet meer het niet voldoen aan gestelde normen. Ik heb als kind geleden onder de oordelen over mijn  anders zijn. Anders zijn als  het niet voldoen aan de mij gestelde normen. Wij hebben hier allemaal op de een of andere manier last van gehad. Als we dit nader bekijken is het denken in anders zijn, en dus niet voldoen aan, de basis van alle soorten van onderdrukking.

 “Je bent zo mooi anders” en verder in het gedicht “Ik zou je nooit anders dan anders willen”. Hier uit zich waardering en gelijkwaardigheid. Ik kan hierbij ontspannen, ik voel ruimte, vrij om te zijn wie ik ben en ook de vreugde om gezien en gewaardeerd te worden precies zoals ik ben.

Onze wereld kent diversiteit in velerlei facetten. Elk mens heeft unieke kwaliteiten en potenties. Je ziele-aanwezigheid is uniek. Dit heb ik zo intens ervaren bij mijn drie dochters. Steeds bewust zijn dat ik ruimte wil geven om ieder te zien in hun unieke aanwezigheid valt niet mee. Vergelijken is zo gebeurd en daarmee een norm stellen hoe dingen horen te zijn. Ik heb geleerd om vanuit het principe van diversiteit met hen en later met groepen mensen te werken. Door de bril van diversiteit kijk je naar de ander vanuit de waardering van het verschil en tegelijkertijd vanuit verbinding met de overeenkomsten tussen jou en de ander. Het creëren van ruimte voor diversiteit biedt die nodige voorwaarden voor vertrouwdheid en gelijkwaardigheid. Een belangrijke vertrekpunt van hoe wij met mensen willen werken bij EssentieCoaching®. We noemen het in contact zijn, werken of begeleiden vanuit ooghoogte. Met een open blik kunnen kijken naar de diversiteit in onze maatschappij, in de organisaties waar we werken, in families, gezinnen en vriendschappen, biedt op macro en micro niveau  een oplossing in het verbeteren van je leiderschap en in de samenwerking.

Een grote uitdaging is om eerst vanuit deze bril van diversiteit naar je innerlijke krachtenveld te kijken. In jouzelf is ook diversiteit, als een diamant met vele facetten. Unieke kanten van jezelf verbonden met de kern van wie je bent. Het verkennen van de diverse kanten vergroot niet alleen je bewustzijn, maar maakt ook ruimte voor de verschillende kwaliteiten en onmogelijkheden die in jou zijn, zonder een waardeoordeel te hebben voor de kanten die wel goed of niet goed zijn. Je hoeft niet meer te voldoen aan je eigen norm en je mag volledig zijn wie je bent. Met alles erop en eraan. Ik mag zowel een gedreven hardwerkende vrouw zijn als ook zacht, kwetsbaar, speels of onzeker.

Door ruimte te geven aan eigen diversiteit vergroot je de mogelijkheid om ruimte te geven aan anderen vanuit ooghoogte. Daarom wijden we de eerste module van LIFE (Leiderschap vanuit Innerlijke Focus en Essentie) geheel aan dit onderwerp.

Door: May Ing Tan

Te sterk willen

Hoe moeilijk is het toch om je eigen blinde vlekken te zien. Je hebt altijd volkomen gelijk in je eigen universum. Daarom is het fijn om vrienden te hebben die de moed hebben je te confronteren met wat je zelf niet kunt zien. Die je liefdevol uitlachen en zachtmoedig benoemen waar je zelf je eigen problemen veroorzaakt of in stand houdt.

In het werken met EssentieCoaching® lees ik een tekst over het 'willen'. Dat gaat onder meer over alles wat je van jezelf moet en dat wat je jezelf niet toestaat, wat als het ware niet mag van jezelf. Ik werk er graag mee in de coaching, dus dat onderdeel ken ik al goed. Maar ik lees ook iets nieuws. Over een 'te sterk willen' ontwikkelen. Dat je dat kunt herkennen "doordat mensen weerstand vertonen als je zegt wat je wilt". Oeps! Het gesprek met een collega over wat me dwarszit gonst nog na. Ik herken mezelf.

De feedback van mijn collega helpt me om te zien hoe mijn eigen wil een tikkeltje te sterk is geworden. Dat ik vanuit de kwetsbaarheid na het overlijden van mijn man een kracht heb kunnen ontwikkelen om te overleven, die enorm heeft geholpen in de dingen die ik wilde neerzetten. Maar dat dit ten koste is gegaan van oog en oor voor mijn behoeften. Dat ik wellicht onvoldoende ruimte heb genomen om ook de ander toe te laten. Mogelijk is het nu tijd om weer vertrouwen op te bouwen en los te laten dat ik het allemaal wil bepalen. Dat voelt kwetsbaar en ongemakkelijk, maar als ik het voelen toelaat wordt het weer stiller in mij. Dat geeft nieuwe kracht; geen te sterke wilskracht, maar een open innerlijke willen dat ruimte geeft aan mezelf en de ander. 

Door: Cornalien Stolker

www.essentiecoaching.nl
www.essentiecoachinginbedrijf.nl

De juiste spanning - door Lenne Gieles

Let it settle itself dear….

Charlotte Selver

Toen ik 25 jaar geleden dit werk begon was er een deelnemer in de cursus ‘Intuïtie, je eigen wijze’ die me vroeg: “Wat doen we hier eigenlijk, we zijn alleen maar diep aan het ontspannen”. Ik had toen nog niet de ervaring van nu dat het, net als bij een snaarinstrument, in essentie gaat om de juiste spanning. Als de snaar te slap is bungelt de snaar en komt er geen toon; te strak kan de snaar knappen, is de toon uit balans en te hoog. Later toen ik een Ierse harp leerde bespelen merkte ik dat - wilde ik kunnen beginnen - dagelijks alle snaren opnieuw gestemd moesten worden. Zo kun je ons systeem vergelijken met een klinkend instrument waarvan de snaren heel precies op elkaar zijn afgestemd: niet te strak en niet te los. De harp leerde me om mijn eigen systeem beter te gaan beluisteren en mijn ‘snaar’ precies gestemd te houden. Ik voelde dat als een belangrijke fase die me leerde precies op het scherp van de snede te leven: de juiste inspanning in ontspanning en openheid. Of, zoals Zen leert: Niet-doen terwijl je doet. Het woord ‘stemming’ drukt letterlijk uit dat ook je gevoelsleven nauw samenhangt met het ‘stemmen’ van jezelf: te strak ervaar je sterke concentratie van kracht die kan leiden tot hardheid en agressie. Te los komt er een veelheid aan indrukken bij je binnen en kan er depressie, te grote kwetsbaarheid, angst en een gevoel van machteloosheid ontstaan. Het juiste midden geeft direct een andere stemming. Je ervaart dan een lichtheid en zachte kracht waarbij je zowel helderheid als diepte ervaart. Een mannelijke deelnemer aan de training verwoordt het zo:

Ik besef dat ik meestal te slap ben, te afwachtend, afhankelijk ook. Ik geef daarmee het initiatief uit handen en ben niet scherp genoeg op mijn werk. Nu span ik mezelf letterlijk iets aan en dan voel ik me direct vitaler en beter in staat om leiding te geven  Ook in mijn relatie begin ik de irritaties van mijn vrouw te begrijpen. Ik neem nu ook in ons gezin mijn verantwoordelijkheid zodat zij haar ontvankelijke kant meer kan inzetten. Ik zie haar vrolijker en meer tevreden worden.

De juiste spankracht heeft dus - net als bij een snaar - wel degelijk nut: het brengt je steviger in de materie. Ieder mens heeft die weg af te leggen van in zijn lichaam komen en binnen die beperking ontdekken dat je meer bent dan deze vorm. In die zin zijn aangespannen spieren nuttig: ze helpen je om in de vormwereld binnen te gaan. Je voelt je er krachtig door. Als je bijvoorbeeld je grens duidelijk aangeeft geeft dat je energie en voel je je eigen energie als duidelijk, krachtig en recht. Onnodige en onbewuste spanningen echter kosten je energie en belemmeren contact in je relaties. Zodra je ontspant kun je de ‘flow’  weer voelen.

Ken Wilber noemt dit in de vorm komen: involutie, verdichting. Spanning verwijdert je van je oorsprong maar brengt je dieper in de vormwereld. Aanspannen van je systeem helpt dus ook bij het vormen van je persoonlijkheid of ‘ik’. Ontspanning brengt je weer dichter bij je oorsprong en helpt je te verruimen voorbij je persoonlijkheid wat Ken Wilber evolutie of verlichting noemt. In dit licht is het nodig om goed te kijken wat je nodig hebt: meer vorm, verdichting, stevigheid of juist meer openheid, ontspanning en overgave. Een te zwak ‘ík’ kan bij teveel ontspanning in de war raken; een te strak ‘ik’ is gewend geraakt aan de controle en kan zich niet in een keer openen.

Levenslicht is er altijd; het is uit zichzelf stralend en je hoeft er dus niets voor te ‘doen’. Je zou als mens dus eigenlijk nooit levenslust en energie te kort hoeven komen. Zelfonderzoek en meditatie helpen je om te zien waar je dit levenslicht tegenhoudt. Je kunt door bewust te voelen en te luisteren je automatische spanningen opsporen en loslaten. In het aandachtig waarnemen merk je waar je jezelf teveel samentrekt, waar je verkrampt bent geraakt. Bij iedere spanning die je opmerkt en loslaat, lost een onbewuste identificatie op: een vastleggen van wie je denkt te zijn. Je verzamelde namelijk allerlei zelfbeelden om iets te leren en om te overleven en vormde zo een vastomlijnd ego.

www.essentiecoaching.nl
www.essentiecoachinginbedrijf.nl

Rust vinden

Vorige week vertelde een deelnemer in een training hoe hij een cursus bergbeklimmen had gevolgd. Het was een korte cursus geweest, een dag of zeven. "Ik was zo gefocust, ik was totaal relaxed daarna", vertelde hij enthousiast terwijl hij prachtige foto's van een besneeuwde berghelling liet zien. In de pauze die volgde hoorde ik wel drie mensen aan hem vragen waar hij die cursus had gevolgd en of hij een linkje kon doorsturen. Relaxed in een week, dat wil iedereen wel.

Steeds vaker komt de vraag naar 'rust' voor in het lijstje leerdoelen dat deelnemers zich stellen voor de trainingen die ik geef. Zou ik ze een paar jaar geleden vriendelijk hebben gezegd dat dit een prima bijvangst is voor een training, maar niet een doel op zich, nu doe ik dat allang niet meer. Voor veel leidinggevenden is de rust kunnen bewaren in de hectiek van alledag een belangrijke voorwaarde om hun werk goed te doen. De enorme toeloop op Mindfulness cursussen, niet alleen door particulieren, maar juist ook door werknemers bevestigt die trend.

We doen wel eens een oefening in onze trainingen waarin we de deelnemers in een grote kring opstellen. Iedereen krijgt de opdracht om zo snel en gericht mogelijk naar de overkant te gaan. Dat levert vaak een hoop geharrewar op in het midden, maar iedereen is toch vrij snel -en gestrest, dat wel - aan de overkant. Vervolgens doen we dezelfde oefening. Nu echter vragen we iedereen om voordat ze gaan lopen de stilte op te zoeken in zichzelf. We hebben dan al diverse oefeningen gedaan om de stilte in jezelf te ervaren. De eerste paar keren waren we nog verbaasd over het resultaat, nu weten we het gewoon; mensen lopen deze tweede keer rustig naar de overkant, zonder stress en zonder geharrewar in het midden. Ze bereiken hun doel significant sneller dan de eerste keer. Elke keer opnieuw.

Zelf merk ik het ook. De hoeveelheid werk die ik nu verzet, had ik een paar jaar geleden niet aangekund. Natuurlijk ben ik regelmatig moe, maar ook het recupereren gaat veel sneller. Ik weet waar mijn energie-lekken zitten, wat me helpt om bij te tanken en meestal is binnen een dag de ergste vermoeidheid weer verdwenen. Daar heb ik geen dure vakanties of langdurige time-out voor nodig. Het is niet zozeer een trukendoosje die me helpt om dit te bereiken. Ik kan hier dan ook niet een heel mooi lijstje van "wat te doen bij.." produceren. Het is vooral het bewustzijn van mijn eigen gedachten dat me geholpen heeft om hier te komen. In de Opleiding EssentieCoaching heb ik geleerd om dat bewustzijn te vergroten. Het gaat daarin niet meer zozeer om "momenten van stilte" te creëren, door bijvoorbeeld meditatie, hoewel ook dat zeker behulpzaam is. Maar veeleer gaat het om stil in jezelf te blijven, ook als er drukte is. En om weer snel terug te keren naar de rust als je het even kwijtraakt. 

Het is als muziek die zowel een stille grondtoon en een melodie in zich draagt. Het is een mooie metafoor om het allebei na te streven. Gewoon je werk doen in de drukte en hectiek van alledag en tegelijkertijd een grondtoon van stilte in jezelf bewaren. Zonder grondtoon is de muziek schril en zenuwachtig. Zonder muziek is de grondtoon saai en irritant. Maar samen vormen ze een prachtig muziekstuk.

 http://www.essentiecoachinginbedrijf.nl/leergang-leiderschap-info/

www.essentiecoaching.nl
www.essentiecoachinginbedrijf.nl